എന്റമ്മയുടെ കാലഹരണപ്പെട്ട പ്രത്യേയശാസ്ത്രം അനുസരിച്ചു, ഞാന് ഒരു ഒന്നാംതരം താന്നോന്നിയാണ്, ഞാന് ചേയ്യുന്നതെന്തും തെറ്റാണ്, എനിക്കു രണ്ടല്ല, വളരെ അധികം അടിയുടെ കുറവുണ്ട് എന്നൊക്കെ ആണ്. അതു കൊണ്ട് എന്റെ കേസില് ആദ്യം അടി, പിന്നെ ചോദ്യവും പറച്ചിലും എന്ന DYFI ചട്ട സംഹിത പ്രയോഗിക്കാന് ഇഷ്ടപ്പെടുന്നു, അതില് അമ്മ അടിയുറച്ച് വിശ്വസിക്കുന്നു. അതു കൊണ്ട് എനിക്ക് എന്തെങ്കിലും അബദ്ധം പറ്റിയാല് ഞാന് അമ്മ ഉള്ള ഏരിയയിലേ നിക്കില്ലായിരുന്നു, അപ്പോ തന്നെ സ്റ്റാന്റ് വിടുമായിരുന്നു.
ഓണം അടുത്തു വന്നിരിക്കുന്ന സമയം - ‘കൂകൂകൂയ്യ്യ് ...‘ എന്നൊന്നു നീട്ടി വിളിച്ചാല് ഓണം ഓടി പടിക്കല് എത്തും എന്നുള്ള നിലയില് ആണ് സ്കൂളിലെ ഓണപ്പരീക്ഷ കഴിഞ്ഞതു തന്നെ. എന്നെ പോലെ തന്നെ അമ്മയും സ്കൂളില് പോയിരുന്നതിനാല് - പഠിക്കാനല്ല, പഠിപ്പിക്കാന് - ഓണത്തിന്റെ ഒരുക്കങ്ങള് ഒന്നും തന്നെ തുടങ്ങിയിട്ടില്ലാ ആസ് യൂഷ്വല്.
പക്ഷെ അഛന് നേരത്തെ തന്നെ എനിക്ക് നല്ല ഒരു ഊഞ്ഞാല് ഒക്കെ കെട്ടി തന്നിരുന്നു വീടിന്റെ വടക്കേപ്പുറത്തുള്ള പ്ലാവില് - കയറ് കൊണ്ട് കെട്ടിയ ഒരു നല്ല ഊഞ്ഞാല് - എനിക്കന്നു ഒരു ഏഴ് വയസ്സ് ആയിട്ടുണ്ടാവും, ഊഞ്ഞാലേല് എഴുന്നേറ്റ് നില്ക്കരുതു, ആടി തോട്ടില് വീഴരുതു, അവളെ (അനുജത്തിയെ) ശക്തിയില് ഉന്തി നിലത്തു വീഴിക്കരുതു, വീടിന്റെ ടെറസ്സില് നിന്നും ഊഞ്ഞാലിലേക്ക് ചാടി വീഴരുതു (ജംബോ സര്ക്കസ് ആ ഓണത്തിനു തൊട്ട് മുന്നേ ഞങ്ങളുടെ നാട്ടില് വന്നു പോയിരുന്നു) എന്നിങ്ങനെ ഒരു നൂറ് ഉപധികളോട് കൂടെ ആണ് എനിക്ക് ഊഞ്ഞാല് കെട്ടി തന്നതു തന്നെ. പക്ഷെ എന്തോ.. എനിക്ക് അന്നേ ഉപാധികളോട് കടുത്ത എതിര്പ്പ് ആയിരുന്നു.
അമ്മ അകത്ത് ഉപ്പേരി വറുക്കുന്നു - എന്റെ ബട്ടന്സ് ഇല്ലാത്ത, അതു കൊണ്ട് തന്നെ അരയില് ഒരു വിധം കെട്ടി വച്ചിരിക്കുന്ന (ഉടുത്ത് വൈക്കുക എന്നതാവും കറക്ട് വാക്ക്) കാക്കി നിക്കറിന്റെ പോക്കറ്റ് നിറയെ കുത്തിനിറച്ചിരുന്ന ചെറു ചൂടുള്ള കപ്പ ഉപ്പേരി അഭ്യാസിയേ പോലെ വായില് ഇട്ടുകൊണ്ടാണ് എന്റെ ആട്ടം. നിലത്ത് ഒരല്പം മാറി കണ്ണില്ലാത്ത ചിരട്ട കൊണ്ട് മണ്ണ് ഇഡ്ഡലി ഉണ്ടാക്കി , ഇഡ്ഡലി വേകാന് എടുക്കുന്ന സമയത്ത് “എന്നേം ആട്ട്” എന്നു ശല്യം ചേയ്തു കൊണ്ട് അവള് ഇരുപ്പുണ്ട്.
ഈ ശല്യത്തില് നിന്നു ഒഴിവാകാന് ആവണം ഞാന് സ്വയം ഒരു ചലഞ്ച് ഏറ്റേടുത്തതു - ആടി പ്ലാവിന്റെ ഇല കടിക്കുക എന്ന അതി-സാഹസം. എന്റെ നോട്ടത്തില് തികച്ചും സിമ്പിള് ആയോരു ദൌത്യം - കയറിന്റെ നീട്ടം, കൈനറ്റിക്ക് വെലോസിറ്റി, ടോര്ക്ക്, ആങ്ങിള് ഓഫ് റീച്ചബിലിറ്റി, ഹുമ്മഡിറ്റി, റ്റൈഡ് പൊസിഷന്, എന്നിവ ഒക്കെ വച്ച് കാല്ക്കുലേറ്റ് ചേയ്തപ്പോള് അന്നു (വെറും) 180 ഡിഗ്രി ആടിച്ചെന്നു ഒരു പ്ലാവില കടിക്കുന്നതു അത്രക്ക് പ്രശ്നം ആയിട്ട് എനിക്കന്നു തോന്നിയതേ ഇല്ലാ, സത്യം!.
പ്ലാവ്, പ്ലാവില് ഊഞ്ഞാല്, ഊഞ്ഞാലില് ഞാന്, പ്ലാവിനു പിന്നില് തോട്, തോടിനു പടിഞ്ഞാറ് ചെറിയ ഒരു കാട് പോലത്തെ സംഭവം. (പണ്ട് മുതല് വലിയ മരങ്ങള് - ആഞ്ഞിലി, പാല, പുളി തുടങ്ങിയവ - അവിടെ ആണ് വളര്ന്നു വരുന്നതു. ആ പടിഞ്ഞാറേ ‘കാട്ടിലേക്ക്’ ഞങ്ങള് അധികം പോവാറില്ലാ . പൊട്ടിയ കുപ്പിയും റ്റൂബും മറ്റും വലിച്ചെറിയുന്ന സ്ഥലം ആണതു.) ഞാന് ആടുന്നതു കിഴക്കോട്ട് നോക്കി ആണ്, വലത്തേ സൈഡില് - അതായതു തെക്ക് -കിഴക്ക് വശത്ത് ഒരല്പം മാറി എന്റെ വീടിന്റെ അടുക്കള ഭാഗം, ഇടത്തേ സൈഡില് പ്ലാവിന്റെ കട, ആ തോടിന്റെ മട്ടല് ആണ് നമ്മുടെ കാലു കുത്തി കുതിക്കുന്ന ലോഞ്ച്പാഡ്. ഇങ്ങനെ ആണ് സെറ്റപ്പ്.
അങ്ങനെ ഞാന് ആ സിമ്പിള് ദൌത്യം ആരംഭിച്ചു... ഞാന് ആടിത്തുടങ്ങി .. കാലേല് കുത്തി പിന്നോട്ട് ഉന്തി, മുന്നോട്ട് കാലു നീട്ടി ശരീരം പിന്നോട്ട് ആഞ്ഞ് മുന്നോട്ട് കുതിച്ച്, റൈറ്റ് ആംഗിള് വരെ വളരെ ഈസിയായിട്ട് ഞാന് എത്തി. നാലു പാടും നോക്കി, ചെവി വട്ടം പിടിച്ച് ശബ്ദം ശ്രദ്ധിച്ച്, ഞാന് ഊഞ്ഞാലേല് എഴുന്നേറ്റ് നിന്നു - പടി ഒരു കവളം മടല് രണ്ട് സൈഡില് ‘വി’ പോലെ കുഴിച്ച് ഉണ്ടാക്കിയ ഒന്നാണ് - അതു ആണേല് പുതിയതും, അതു കൊണ്ട് കയര് അകത്തേക്ക് അധികം കിഴിഞ്ഞ് ഇറങ്ങിയിട്ടില്ല - അതു തെന്നി പോവാന് ചാര്സ് കൂടുതല് ആയത് കൊണ്ട് വളരെ ശ്രദ്ധിച്ച് തന്നെ ആണ് എഴുന്നേറ്റ് നിന്നതു.
കാലു കൊണ്ട് കുതിച്ചൂ ഞാന്, കയറ് ഞെരുങ്ങി, പടി ആക്കിയ കവളം മടല് കീറിക്കുഴിഞ്ഞു, പക്ഷെ പ്ലാവില മാത്രം താഴ്ന്ന് തന്നില്ല. അതു ശരിയാണോ? പ്ലാവിലക്ക് അത്രക്ക് അഹങ്കാരം പാടുണ്ടോ?
കാല് ആദ്യം പ്ലാവിലയില് മുട്ടി, തട്ടി, ചിലത് ഇടര്ന്നു വീണൂ. പക്ഷെ കടി എന്നാല് തൊഴി അല്ലാല്ലോ, കടിക്കുക തന്നെ ഇനി. ഊഞ്ഞാല് ഏകദേശം 180 ഡിഗ്രിയില് നിക്കുന്ന ടോപ്പ് പൊസിഷനില് തല മുന്നോട്ടാഞ്ഞ് പ്ലാവില കടിക്കുക എന്ന ‘സിമ്പിള്’ പണി ഇനിയാണ്. ആദ്യം രണ്ട് തവണ കടിക്കാന് ശ്രമിച്ചത് പ്ലാവിലയുടെ അടുക്കെ എത്തിയതേ ഇല്ലാ.
വീണ്ടും കുതിച്ചൂ ഞാന്, പ്ലാവിങ്കൊമ്പ് ഉലഞ്ഞൂ, പ്ലാവ് കിതച്ചൂ, ഊഞ്ഞാല് കരഞ്ഞൂ .. അവള് പേടിച്ച് സേഫായി മാറി നിന്നു .. കടിച്ചൂ .. കടിച്ചില്ലാ .. വീണ്ടും .. ഒന്നൂടെ .. അടുത്തത് കിട്ടും .. കിട്ടണം .. ഒരിഞ്ച് കൂടെ .. കടിച്ചു .. ഇപ്പ കടിക്കും .. കടിച്ചൂ .. തെന്നി .. കാലു തെന്നി .. ഡിം !!!!!!!
കവളം മടല് അറിയാല്ലോ ? എണ്ണ തേച്ച മാര്ബിള് പോലെ ആണ് അതിന്റെ മുകള് ഭാഗം. അത് ചതിച്ചൂ. പക്ഷെ വീണില്ലാ. കൈ കയറില് ചുറ്റി അതില് കറങ്ങി നിലത്തടിച്ച് നിലത്തുരഞ്ഞ് മണ്ണ് കുഴിച്ച് തൂങ്ങിക്കിടന്ന് , സര്ക്കസില് റഷ്യന് സുന്ദരിമാര് കയറില് തൂങ്ങിക്കിടന്നു ‘ഇതൊക്കെ വെറും സിമ്പീള്‘ എന്ന മട്ടില് കാലു പൊക്കി കാട്ടി ഒരു സെക്കണ്ട് നിന്ന ശേഷമേ ഞാന് വീണോള്ളൂ.
നിലത്ത് നിന്നും എഴുന്നേറ്റ ഞാന് ആദ്യം നോക്കിയതു അമ്മയുടെ ഒച്ചയാണ്, ഇല്ല, അടുക്കളയില് എന്തോ പാത്രം നിലത്ത് എറിഞ്ഞ് കളിക്കുകയാണമ്മ. പിന്നെ ഒരു സെക്കന്റ് ഞാനവിടെ നിന്നില്ലാ .. തുടയില് കുത്തി കയറിയ ഉപ്പേരി വകവക്കാതെ, ഉരഞ്ഞ് കുഴിഞ്ഞ കൈത്തണ്ട വകവൈക്കാതെ, അവളുടെ ചിരി വകവക്കാതെ, വീണു തുടങ്ങിയ നിക്കര് വകവക്കാതെ, ഞാനോടി .. വേദന എനിക്കില്ലായിരുന്നു അപ്പോള്, ആകെ ഒരു മരവിപ്പ് മാത്രം!
പറമ്പില് ഒരു മൂലക്ക് ചെന്നിരുന്നു കൈ പരിശോധിച്ചു, അങ്ങോട്ടും ഇങ്ങോട്ടും അനക്കി നോക്കി .. ഇല്ലാ അധികം പ്രശ്നം ഇല്ല. കുറച്ച് കമ്മ്യൂണിസ്റ്റ് പച്ച പിഴിഞ്ഞ് മുറിവില് ഒഴിച്ചു, നീറ്റല് കടിച്ചമര്ത്തി വൈകിട്ട് വരെ കറങ്ങി നടന്നു ഞാന് സന്ധ്യക്ക് വീട്ടില് ചെന്നു കയറി..
വാല്ക്കഷ്ണം : ആ മുറിവിന്റെ പാട് ഇപ്പോഴും എന്റെ കൈത്തണ്ടയിലുണ്ട് - അതാണ് എന്റെ SSLC ബുക്കിലെ ഐഡിന്റിഫിക്കേഷന് മാര്ക്കുകളില് ഒന്നു! അമ്മ വൈകിട്ട് തന്നെ എനിക്ക് എനിക്കവകാശപ്പെട്ട ഡോസ് തന്നിരുന്നു, ചൂലില് നിന്നും ഒരു പിടി ഈര്ക്കിലി വലിച്ചൂരി പുറമെന്നോ കൈയ്യെന്നോ കാലെന്നോ നോക്കാതെ പൂശി അമ്മ എനിക്കിട്ട്. ചൂലു കൊണ്ടുള്ള അടിക്ക് ഒരു ഗുണം ഉണ്ട് - എവിടെ ആണ് അടി കിട്ടിയതെന്നു നമുക്ക് മനസ്സിലാവില്ലാ - മൊത്തം പരന്നു വീഴും അതു പുറത്ത്! ;)
Showing posts with label amma. Show all posts
Showing posts with label amma. Show all posts
Monday, October 19, 2009
Monday, March 9, 2009
ഒരബദ്ധകഥ : ഗോ പര്വ്വം
ഇടിയുന്ന സമ്പദ്വ്യവസ്ഥയും, കുറയുന്ന ജോലിയും ജോലിക്കൂലിയും, കുതിച്ചുകയറുന്ന ഡോളര് നിരക്കും മനസ്സിലിട്ട് കടഞ്ഞ് വെണ്ണയാക്കി, ആ വെണ്ണക്കു പോലും സാമ്പത്തിക മാന്ദ്യം മൂലം വിലയിടിവാണെന്നു മനസ്സിലാക്കി ബൂഷിനെയും സഖി കോണ്ടോളിസാ റൈസിനേയും പ്രാകിക്കൊണ്ട് വീട്ടില് ഉണ്ണാനെത്തിയ ഞാന് കാണുന്നതു കാരി കുത്തിയ മുഖഭാവവും ആയിട്ട് ആരുടേയോ മെലുള്ള ദേഷ്യം ടി വി യുടെ റിമോട്ടില് തീര്ത്തുകൊണ്ടിരിക്കുന്ന അഛനേയും, ചാനല് ചേഞ്ചായി ചേഞ്ചായി സഹികെട്ട് പണിമുടക്കി തുടങ്ങിയ ആ പാവം ഇരുപത്തിയഞ്ചിഞ്ച് ടി വി യേയും ആണ്. ചാനല് മാറുന്നതിന്റെ സ്പീഡ് പോരാ എന്നു അഛനു തോന്നുണ്ടെന്നു റിമോട്ടില് കൊടുക്കുന്ന ആരോഗ്യം കൊണ്ട് തികച്ചും സ്പഷ്ടം. എന്റെ ഉച്ചക്കത്തെ ‘ചിരിക്കും തളിക‘ ഗോവിന്ദ!! ആകെ ഞാന് ആ വിഡ്ഡിപ്പെട്ടിയില് കാണുന്ന പരിപാടി ആണ് ഇന്നു സ്വാഹ ആയതു! അഛന്റെ ഈ മൂഡില് ഞാന് റിമോട്ട് ചോദിച്ചാല് .... “ധാണ്ണ്ടേ കെടക്കണു നിന്റെ കോപ്പ്” എന്നും പറഞ്ഞ് ആ റിമോട്ട് ഒരു പറക്കും തളിക ആക്കും അഛന് , അതുറപ്പു !!
എന്താവും അഛനെ ഇത്രേയും ദേഷ്യം പിടിപ്പിക്കാന് കാരണം .. ഡ്രസ്സ് മാറിക്കൊണ്ട് മിന്നി മറയുന്ന ചാനലുകള്ക്കിടയില്, വാര്ത്താ ചാനലുകളുടെ ഓടുന്ന ഫ്ലാഷ് ന്യുസുകളില്, ഞാന് ക്ലൂസ് പരതി ... ഇല്ല .. കമ്മ്യുണിസ്റ്റ് പാര്ട്ടി ഇപ്പോഴും ജീവനോടുണ്ടെല്ലോ .. ? , അതാ വെളിയം പ്രാന്തു പിടിച്ചു നടക്കുന്നു, പിണറായിയെ ചീത്ത പറയുന്നു .. ഇതു കണ്ടാല് അച്ചനു സന്തോഷം ആവേണ്ടതാണല്ലൊ - നട്ടേല്ലില്ലാതെ മാര്ക്സിസ്റ്റുകളുടെ പിന്നാലെ നടക്കുന്ന ഏര്പ്പാടു തീരുന്നതിന്റെ അത്രേം സന്തോഷം അഛനു വേറെ ഇല്ലാ .... പിന്നെന്തു? അഛന് അതൊന്നും കാണാനുള്ള മൂഡിലേ അല്ലാന്നു ഉറപ്പ്.! ചാനല് വീണ്ടും മാറി ..
സാധാരണ പോലെ, പലതവണത്തെ നിര്ബന്ധങ്ങള്ക്കും, ഭീഷണികള്ക്കും ശേഷം ചോറ് വിളമ്പപ്പെട്ടു, കഴിക്കാന് തുടങ്ങി വയറ്റിലെ കാളല് ഒന്നടങ്ങിയ ശേഷം ആണ് അമ്മയുടെ ചുവന്ന മുഖവും ഭക്ഷണം കഴിക്കുന്നതിലെ താല്പര്യമില്ലായ്മയും എന്റെ കണ്ണില് പെട്ടതു .. അല്ലക്കിലും ഫുഡ് മുന്നില് എത്തിയാല് ചുറ്റും കൊലപാതകം നടന്നലും അറിയില്ലാല്ലോ ഞാന് ! നല്ലോണം ഉരുട്ടിയ ഒരുരുള മീഞ്ചാറില് പകുതി മുക്കി ഞാന് അതേ പടി വായില് ഒതുക്കി.
പുലിവാലില് ആണ് പിടീക്കാന് പോകുന്നതെന്നു നേരത്തേ അറിയാനുള്ള ഒരു മെഷീന് ഉണ്ടാക്കിയാല് എന്തെന്നു എനിക്ക് പല തവണ തോന്നിയിട്ടുള്ളതാണ് - അതു ഉണ്ടായിരുന്നെങ്കില് ഞാന് പണ്ടേ എവിടെയിക്കിലും ഒക്കെ എത്തിയേനെ! സാധാരണ, വാലേല് പിടിച്ചു വാലിന്റെ ഉടമസ്ഥന് എന്നേം വലിച്ചൊണ്ട് ഓട്ടം തുടങ്ങി കഴിഞ്ഞാവും ഞാന് അറിയുക, പിടിച്ചതു വാലില് ആണെന്നും, അതു രണ്ടാഴ്ച ആയിട്ട് പട്ടിണി കിടന്നിരുന്ന ഒരു പുലിയുടേതു ആയിരുന്നെന്നും .. വിടാനും, പിടിച്ചോണ്ടിരിക്കാനും പറ്റാത്തൊരവസ്ഥ!! ഇത്തവണയും അതു തന്നെ സംഭവിച്ചു. എന്നേം വലിച്ചോണ്ട് ആ പുലി ഇത്തവണയും ഓടി.
സംഭവം ഇങ്ങനെ. അഛനും അമ്മക്കും കുറച്ചും കൂടി വിശ്രമം ആവശ്യമാണെന്ന പലരുടെ വിദദ്ധ ഉപദേശങ്ങളുടെ നിര്ബന്ധത്താലും, എനിക്കു ഫുഡ് പോലുള്ള അവശ്യ സര്വ്വീസുകളുടെ വിഘ്നരഹിതമായ ഒഴുക്ക് തന്നെ എപ്പോഴും ആവശ്യമുണ്ടെന്ന എന്റെ പോളിറ്റ്ബ്യൂറോ ആയ വയറിന്റെ നിരന്തര ആവശ്യത്തിന്റെ സ്വാധീനത്താലും, ആദ്യ കാരണം മുന്നിര്ത്തി ഞാന് വീട്ടില് ഒരു അടിയന്തിര പ്രമേയം അവതരിപ്പിച്ചിരുന്നു. എത്രെയും പെട്ടന്നു വീട്ടിലെ പശുവിനെ വില്ക്കണം - ടി പശു ആണ് അമ്മയുടെ ഏറ്റവും കൂടുതല് സമയം അപഹരിക്കുന്നതു - അല്ലെങ്കില് ഗുരുതരമായ പ്രത്യാഘാതങ്ങള് (മേഘത്തിന്റെ - ‘ഘ’ ) നേരിടേണ്ടി വരും എന്നു. എന്റെ അതിശക്തമായ സമ്മര്ദ്ദതന്ത്രങ്ങളുടെ ഫലമായി, അഛന് എങ്ങാണ്ടൊക്കെ പറഞ്ഞ് ആരാണ്ടൊക്കെ പശുവിനെ കാണാന് അന്നു ഉച്ചക്കു മുന്പു വന്നിരുന്നു.
പശുവിനെ കാണാന് വന്ന ആള്ക്കാരെ കണ്ട ഉടനെ അമ്മ അഛനോട് അവരുടെ മുന്നില് വച്ചു പറഞ്ഞത്രെ .. “ആ ഡേവിസ് കൊണ്ട് വരുന്ന ആളുകള്ക്കു നമ്മുടെ പശുവിനെ കൊടുക്കാന് പറ്റില്ലാ” എന്നു. (ഡേവിസ് എന്ന കക്ഷി, ചന്തയില് പണം ന്യായമായ കൊള്ള-കൂട്ടു-പലിശക്ക് കടം കൊടൂക്കുന്ന ടീം ആണ്. അതിനാല് ഡെയിലി മൂന്നും നാലും മാടുകളെ കൊന്നു കൊലവിളിക്കുന്ന വെട്ടുകാരും ആയിട്ടൊക്കെ എടാ-പോടാ ബന്ധം ആണ്.) അമ്മ ശക്തമായി ഇതു നിഷേധിക്കുന്നു, അഛനെ മാറ്റിനിര്ത്തി ആണ് ഇതു പറഞ്ഞതെന്നു ആണ് ഇപ്പോഴും അമ്മയുടെ ഔദ്യോഗിക നിലപാട്, ആ നിലപാട് അഛന് പിന്നീടു തള്ളികളഞ്ഞെങ്കിലും.
എന്നിട്ടും സ്വതവേ ഒരല്പം സ്ലോ ആയ എനിക്ക് കാര്യം മനസ്സിലായില്ല .. “എന്തു കൊണ്ട് ഡെവിസ് കൊണ്ട് വരുന്ന ആള്ക്കു പശുവിനെ കൊടുത്തുകൂടാ ?“ എന്നു ഞാന് പതുക്കെ .. മയത്തില് .. ഒന്നു ചോദിച്ചതു മാത്രമേ എനിക്ക് ഓര്മ്മയുള്ളു .. പിന്നെ അവിടെ നടന്നതു എന്താണെന്നു ഞാന് ഓര്ക്കണില്ല, ഓര്ക്കാന് ആഗ്രഹിക്കുന്നില്ലാ എന്ന് പറയുന്നതാവും കൂടുതല് സത്യം .. അമ്മയുടെ കരച്ചില്, എന്റെ കണ്ണിലെ മൂടല്, അഛന്റെ പല്ലുകടി, ഇതിനൊക്കെ ഇടയില് ഞാന് അമ്മയുടെ ശബ്ദം കേട്ടു .. “പശുവിനെ കറന്നു പാല് അടുക്കളയ്യില് പാതാമ്പുറത്തു ഇരിക്കുന്നു, പത പോലും വറ്റിയിട്ടില്ല ... ആ പശുവിനെ തന്നെ വെട്ടുകാര്ക്കു കൊടുക്കാന് നിനക്കൊക്കെ എങ്ങനെ മനസ്സു വരുന്നെടാ .. ആ പത ഒന്നു പൊയ്ക്കോട്ടേ, എന്നിട്ട് പോരേ ഈ കണ്ണില്ചോരയില്ലായ്മ ??”
അഛന്റെ തികച്ചും ന്യായമായ - “വെട്ടുകാരു എങ്ങനെ ഈ കൊച്ചു പശുവിനു ലിറ്ററിനു 3000 വച്ചു - 18000 രൂഭാ തരും? അവരെന്തിനാ മോക്ഷത്തിനാണോ പശുവിനെ ഇത്രേം കാശു കൊടൂത്തു വാങ്ങുന്നേ ? “ എന്ന ചോദ്യം അമ്മയുടെ ദേഷ്യം കലര്ന്ന സങ്കടത്തിനിടയില് ഉച്ചത്തില് മുഴങ്ങാന് വിസമ്മതിച്ചു. എന്റെ അടിയന്തിരപ്രമേയത്തെ അമ്മയുടെ വീറ്റോ എയ്തു വീഴ്ത്തിയിരിക്കുന്നു എന്നു എനിക്കു മനസ്സിലായി ..
.. അല്ലെങ്കിലും എനിക്കങ്ങനെ തന്നെ വേണം .. വല്ല കാര്യവും ഉണ്ടായിരുന്നോ പശുവിനെ വില്ക്കാന് ആവശ്യപ്പെടാന്? വല്ല കാര്യവും ഉണ്ടായിരുന്നോ എനിക്കു ചോറൂണിനിടയില് 'എന്തു പറ്റി' എന്നു ചോദിക്കാന്? ഹല്ല, വല്ല കാര്യവും ഉണ്ടായിരുന്നോ .. !! അതു കൊണ്ട് ഒരു ഗുണമേ ഉണ്ടായൊള്ളു - എന്റെ ഉച്ചക്കത്തെ ഫുഡ് അതിന്റെ ടേസ്റ്റില് കഴിക്കാന് പറ്റിയില്ല എന്നതു. ദോഷങ്ങള് പലതുണ്ടായി താനും - പശുവിനെ കറവ തീരും വരെ വില്ക്കേണ്ടാ എന്നു കുടുംബത്തിന്റെ ഹൈക്കമാണ്ട് തീരുമാനിച്ചു !
എന്താവും അഛനെ ഇത്രേയും ദേഷ്യം പിടിപ്പിക്കാന് കാരണം .. ഡ്രസ്സ് മാറിക്കൊണ്ട് മിന്നി മറയുന്ന ചാനലുകള്ക്കിടയില്, വാര്ത്താ ചാനലുകളുടെ ഓടുന്ന ഫ്ലാഷ് ന്യുസുകളില്, ഞാന് ക്ലൂസ് പരതി ... ഇല്ല .. കമ്മ്യുണിസ്റ്റ് പാര്ട്ടി ഇപ്പോഴും ജീവനോടുണ്ടെല്ലോ .. ? , അതാ വെളിയം പ്രാന്തു പിടിച്ചു നടക്കുന്നു, പിണറായിയെ ചീത്ത പറയുന്നു .. ഇതു കണ്ടാല് അച്ചനു സന്തോഷം ആവേണ്ടതാണല്ലൊ - നട്ടേല്ലില്ലാതെ മാര്ക്സിസ്റ്റുകളുടെ പിന്നാലെ നടക്കുന്ന ഏര്പ്പാടു തീരുന്നതിന്റെ അത്രേം സന്തോഷം അഛനു വേറെ ഇല്ലാ .... പിന്നെന്തു? അഛന് അതൊന്നും കാണാനുള്ള മൂഡിലേ അല്ലാന്നു ഉറപ്പ്.! ചാനല് വീണ്ടും മാറി ..
സാധാരണ പോലെ, പലതവണത്തെ നിര്ബന്ധങ്ങള്ക്കും, ഭീഷണികള്ക്കും ശേഷം ചോറ് വിളമ്പപ്പെട്ടു, കഴിക്കാന് തുടങ്ങി വയറ്റിലെ കാളല് ഒന്നടങ്ങിയ ശേഷം ആണ് അമ്മയുടെ ചുവന്ന മുഖവും ഭക്ഷണം കഴിക്കുന്നതിലെ താല്പര്യമില്ലായ്മയും എന്റെ കണ്ണില് പെട്ടതു .. അല്ലക്കിലും ഫുഡ് മുന്നില് എത്തിയാല് ചുറ്റും കൊലപാതകം നടന്നലും അറിയില്ലാല്ലോ ഞാന് ! നല്ലോണം ഉരുട്ടിയ ഒരുരുള മീഞ്ചാറില് പകുതി മുക്കി ഞാന് അതേ പടി വായില് ഒതുക്കി.
പുലിവാലില് ആണ് പിടീക്കാന് പോകുന്നതെന്നു നേരത്തേ അറിയാനുള്ള ഒരു മെഷീന് ഉണ്ടാക്കിയാല് എന്തെന്നു എനിക്ക് പല തവണ തോന്നിയിട്ടുള്ളതാണ് - അതു ഉണ്ടായിരുന്നെങ്കില് ഞാന് പണ്ടേ എവിടെയിക്കിലും ഒക്കെ എത്തിയേനെ! സാധാരണ, വാലേല് പിടിച്ചു വാലിന്റെ ഉടമസ്ഥന് എന്നേം വലിച്ചൊണ്ട് ഓട്ടം തുടങ്ങി കഴിഞ്ഞാവും ഞാന് അറിയുക, പിടിച്ചതു വാലില് ആണെന്നും, അതു രണ്ടാഴ്ച ആയിട്ട് പട്ടിണി കിടന്നിരുന്ന ഒരു പുലിയുടേതു ആയിരുന്നെന്നും .. വിടാനും, പിടിച്ചോണ്ടിരിക്കാനും പറ്റാത്തൊരവസ്ഥ!! ഇത്തവണയും അതു തന്നെ സംഭവിച്ചു. എന്നേം വലിച്ചോണ്ട് ആ പുലി ഇത്തവണയും ഓടി.
സംഭവം ഇങ്ങനെ. അഛനും അമ്മക്കും കുറച്ചും കൂടി വിശ്രമം ആവശ്യമാണെന്ന പലരുടെ വിദദ്ധ ഉപദേശങ്ങളുടെ നിര്ബന്ധത്താലും, എനിക്കു ഫുഡ് പോലുള്ള അവശ്യ സര്വ്വീസുകളുടെ വിഘ്നരഹിതമായ ഒഴുക്ക് തന്നെ എപ്പോഴും ആവശ്യമുണ്ടെന്ന എന്റെ പോളിറ്റ്ബ്യൂറോ ആയ വയറിന്റെ നിരന്തര ആവശ്യത്തിന്റെ സ്വാധീനത്താലും, ആദ്യ കാരണം മുന്നിര്ത്തി ഞാന് വീട്ടില് ഒരു അടിയന്തിര പ്രമേയം അവതരിപ്പിച്ചിരുന്നു. എത്രെയും പെട്ടന്നു വീട്ടിലെ പശുവിനെ വില്ക്കണം - ടി പശു ആണ് അമ്മയുടെ ഏറ്റവും കൂടുതല് സമയം അപഹരിക്കുന്നതു - അല്ലെങ്കില് ഗുരുതരമായ പ്രത്യാഘാതങ്ങള് (മേഘത്തിന്റെ - ‘ഘ’ ) നേരിടേണ്ടി വരും എന്നു. എന്റെ അതിശക്തമായ സമ്മര്ദ്ദതന്ത്രങ്ങളുടെ ഫലമായി, അഛന് എങ്ങാണ്ടൊക്കെ പറഞ്ഞ് ആരാണ്ടൊക്കെ പശുവിനെ കാണാന് അന്നു ഉച്ചക്കു മുന്പു വന്നിരുന്നു.
പശുവിനെ കാണാന് വന്ന ആള്ക്കാരെ കണ്ട ഉടനെ അമ്മ അഛനോട് അവരുടെ മുന്നില് വച്ചു പറഞ്ഞത്രെ .. “ആ ഡേവിസ് കൊണ്ട് വരുന്ന ആളുകള്ക്കു നമ്മുടെ പശുവിനെ കൊടുക്കാന് പറ്റില്ലാ” എന്നു. (ഡേവിസ് എന്ന കക്ഷി, ചന്തയില് പണം ന്യായമായ കൊള്ള-കൂട്ടു-പലിശക്ക് കടം കൊടൂക്കുന്ന ടീം ആണ്. അതിനാല് ഡെയിലി മൂന്നും നാലും മാടുകളെ കൊന്നു കൊലവിളിക്കുന്ന വെട്ടുകാരും ആയിട്ടൊക്കെ എടാ-പോടാ ബന്ധം ആണ്.) അമ്മ ശക്തമായി ഇതു നിഷേധിക്കുന്നു, അഛനെ മാറ്റിനിര്ത്തി ആണ് ഇതു പറഞ്ഞതെന്നു ആണ് ഇപ്പോഴും അമ്മയുടെ ഔദ്യോഗിക നിലപാട്, ആ നിലപാട് അഛന് പിന്നീടു തള്ളികളഞ്ഞെങ്കിലും.
എന്നിട്ടും സ്വതവേ ഒരല്പം സ്ലോ ആയ എനിക്ക് കാര്യം മനസ്സിലായില്ല .. “എന്തു കൊണ്ട് ഡെവിസ് കൊണ്ട് വരുന്ന ആള്ക്കു പശുവിനെ കൊടുത്തുകൂടാ ?“ എന്നു ഞാന് പതുക്കെ .. മയത്തില് .. ഒന്നു ചോദിച്ചതു മാത്രമേ എനിക്ക് ഓര്മ്മയുള്ളു .. പിന്നെ അവിടെ നടന്നതു എന്താണെന്നു ഞാന് ഓര്ക്കണില്ല, ഓര്ക്കാന് ആഗ്രഹിക്കുന്നില്ലാ എന്ന് പറയുന്നതാവും കൂടുതല് സത്യം .. അമ്മയുടെ കരച്ചില്, എന്റെ കണ്ണിലെ മൂടല്, അഛന്റെ പല്ലുകടി, ഇതിനൊക്കെ ഇടയില് ഞാന് അമ്മയുടെ ശബ്ദം കേട്ടു .. “പശുവിനെ കറന്നു പാല് അടുക്കളയ്യില് പാതാമ്പുറത്തു ഇരിക്കുന്നു, പത പോലും വറ്റിയിട്ടില്ല ... ആ പശുവിനെ തന്നെ വെട്ടുകാര്ക്കു കൊടുക്കാന് നിനക്കൊക്കെ എങ്ങനെ മനസ്സു വരുന്നെടാ .. ആ പത ഒന്നു പൊയ്ക്കോട്ടേ, എന്നിട്ട് പോരേ ഈ കണ്ണില്ചോരയില്ലായ്മ ??”
അഛന്റെ തികച്ചും ന്യായമായ - “വെട്ടുകാരു എങ്ങനെ ഈ കൊച്ചു പശുവിനു ലിറ്ററിനു 3000 വച്ചു - 18000 രൂഭാ തരും? അവരെന്തിനാ മോക്ഷത്തിനാണോ പശുവിനെ ഇത്രേം കാശു കൊടൂത്തു വാങ്ങുന്നേ ? “ എന്ന ചോദ്യം അമ്മയുടെ ദേഷ്യം കലര്ന്ന സങ്കടത്തിനിടയില് ഉച്ചത്തില് മുഴങ്ങാന് വിസമ്മതിച്ചു. എന്റെ അടിയന്തിരപ്രമേയത്തെ അമ്മയുടെ വീറ്റോ എയ്തു വീഴ്ത്തിയിരിക്കുന്നു എന്നു എനിക്കു മനസ്സിലായി ..
.. അല്ലെങ്കിലും എനിക്കങ്ങനെ തന്നെ വേണം .. വല്ല കാര്യവും ഉണ്ടായിരുന്നോ പശുവിനെ വില്ക്കാന് ആവശ്യപ്പെടാന്? വല്ല കാര്യവും ഉണ്ടായിരുന്നോ എനിക്കു ചോറൂണിനിടയില് 'എന്തു പറ്റി' എന്നു ചോദിക്കാന്? ഹല്ല, വല്ല കാര്യവും ഉണ്ടായിരുന്നോ .. !! അതു കൊണ്ട് ഒരു ഗുണമേ ഉണ്ടായൊള്ളു - എന്റെ ഉച്ചക്കത്തെ ഫുഡ് അതിന്റെ ടേസ്റ്റില് കഴിക്കാന് പറ്റിയില്ല എന്നതു. ദോഷങ്ങള് പലതുണ്ടായി താനും - പശുവിനെ കറവ തീരും വരെ വില്ക്കേണ്ടാ എന്നു കുടുംബത്തിന്റെ ഹൈക്കമാണ്ട് തീരുമാനിച്ചു !
Wednesday, February 4, 2009
നായരു പിടിച്ച ബ്ലോഗുവാല്
ചൊവ്വാഴ്ച ദിവസം അല്ലേലും എനിക്ക് അത്ര പോര. ഞാന് ഇഷ്ടപ്പെട്ടിരുന്ന സുന്ദരിക്ക് മറ്റൊരു സുന്ദരന് ഉണ്ടെന്നു ഞാന് അറിഞ്ഞത് ഒരു ചൊവ്വാഴ്ച ആയിരുന്നു. അപ്പത്തില് ഇടാനുള്ള സോഡാപ്പൊടിക്കു പകരം കാരം വാരി ഞാന് ഇട്ടതും മറ്റൊരു ചൊവ്വാഴ്ച ആയിരുന്നു .. അതേ അപ്പം എന്നെ ഇരുത്തി അമ്മ മൊത്തം തീറ്റിച്ചതും അതേ ചൊവ്വാഴ്ച ആയിരുന്നു .. അത് പോലെ, അന്നും ഒരു ചൊവ്വാഴ്ച ആയിരുന്നു ..
ഉച്ചക്ക് ഊണിനു വീട്ടിലെത്തിയ എന്നെ കാത്തിരുന്നത് അച്ഛന്റെ കൂരംമ്പുകളെ പോലുള്ള സംശയങ്ങള് ആയിരുന്നു. ആരാടാ ഈ കുമ്പസാരി (കണ്്ഫസ്സര്്) ? നിനക്കും അവളും ആയിട്ട് എന്തേലും പരിചയം ഉണ്ടോ? നിന്റെ ചാറ്റിങ്ങില് ലവളും വരാറുണ്ടോ? എന്തോന്നാ ഈ ബ്ലോഗ്? കുമ്പസാരിയുടെ ബ്ലോഗിലെ ലവന്മ്മാരും നിനക്കും തമ്മില് എന്തേലും സാമ്യം?
... എന്റമ്മോ ..
ചോദ്യങ്ങള് ഒരു വിധം തീര്ത്തു, നല്ല കുത്തരി ചോറില് അയലക്കറിയുടെ ചാര് ഒഴിച്ച്, പപ്പടവും കൂടെ വേണേല് ഒരിച്ചിരി തൈരും കൂടി ചേര്ത്ത് കുഴച്ച് പായസപരുവത്തില് ആക്കി രസിച്ചു ഉണ്ണാന് ചെന്നിരുന്ന എനിക്ക് ഊണിനു മീങ്കറിക്ക് പകരം അമ്മ ഒഴിച്ച് തന്നത് ആ മാധവന്റെ അധികപ്രസംഗത്തെ പറ്റി ഉള്ള മറ്റു കഥകള് ആയിരുന്നു. അവള് ഇങ്ങനെയാണത്രേ .. അങ്ങനെയാണത്രേ ..
ഈശ്വരാ .. അതിന് ഞാന് എന്ത് ചെയ്തു!! ഇനിയും ചോദ്യങ്ങളോ? ഞാന് ഇന്നു ക്ഷീണിക്കും!
ഞാന് അവരുടെ ആരോപണങ്ങളെ നിര്ദ്ദയം തള്ളിക്കളഞ്ഞു. അത് ഇന്റര്നെറ്റ് എന്ന തങ്കപ്പെട്ട മാധ്യമത്തെ മനപ്പൂര്്വ്വം കരിവാരി തേക്കാനുള്ള മുതലാളിത്വ പത്രങ്ങളുടെ തികച്ചും രാഷ്ട്രീയ പ്രേരിതമായ ഗൂഢനീക്കം ആണെന്ന് അവരെ പറഞ്ഞു മനസ്സിലാക്കി വന്നപ്പോഴേക്കും ഇനി ഉണ്ണാന് ആവാത്ത വിധം കൈ ഉണങ്ങിയിരുന്നു .. എന്റമ്മേ .. കൈ ഉണങ്ങിയാല് പെണ്ണുകെട്ടാന് താമസിക്കുമെന്നാ കാര്്ന്നോന്മാരു പറയ്യുന്നെ ..!
ഊണോ പോയ്യി, ഒരു കാപ്പി കുടിച്ചു ആപ്പീസിലേക്കു നീങ്ങാം എന്ന് കരുതി അമ്മയുടെ അടുക്കേല് ഒരു കാപ്പിക്കുള്ള നിവേദനവും കൊടുത്തു സോഫയില് ചെന്നു ഇരുന്ന എന്നെ തേടി പുലിവാല് എത്തിയത് പെട്ടന്നായിരുന്നു .. "എടാ .. നിനക്കും ബ്ലോഗ് ഉണ്ടോ?" - അച്ഛന്!
"പിന്നില്ലേ .... എന്റെ ബ്ലോഗില് മിനിങ്ങാന്ന് വന്നു കയറിയത് 32 പേരാ .. അറിയ്യോ?" എന്ന് പറഞ്ഞാല് ഒരാഴ്ചത്തേക്ക് മീന്കറി എന്നല്ല മീന് കഴുകിയ വെള്ളം പോലും കിട്ടില്ല എന്ന് ഉറപ്പായിരുന്നത് കൊണ്ടും, ബാലന് ചേട്ടന്റെ ചായക്കടെന്നു ഉഴുന്നു വടയും ചായയും കഴിക്കാന് മിനിമം നമ്പര് പല്ലെങ്കിലും വേണം എന്ന് നന്നായി അറിയാവുന്നത് കൊണ്ടും, "യ്യേ ... ബ്ലോഗ്ഗോ ... അയ്യേ .. ഛേ ഛേ .. എന്റെ അച്ഛാ, കുടുംബത്തില് പിറന്ന ആരെങ്കിലും ചെയ്യുന്ന കാര്യമാണോ ഈ ബ്ലോഗ് എഴുത്ത് എന്ന വഷളത്തരം? ഡെയിലി ഞാന് അപ്പി ഇട്ടു എന്നും, അപ്പി മര്യാദക്ക് പോയില്ല എന്നും ഒക്കെ എഴുതാന്, നമുക്കൊക്കെ ഒരു സ്റ്റാറ്റസ് ഇല്ലേ അച്ഛാ? അഭിമാനം പണയം വച്ചോണ്ടുള്ള ഒരു പരിപാടിക്കും നമ്മളില്ല .. ഛെ .. ഛെ .. അച്ഛന് എന്നോട് ഇങ്ങനെ ചോദിച്ചത് തന്നെ തെറ്റായിപ്പോയി" എന്നും പറഞ്ഞു കാപ്പി ക്യാന്സല് ചെയ്തു ഞാന് എന്റെ വണ്ടിയുടെ കീ എടുത്തു എലിപ്പെട്ടിയില് നിന്നും രക്ഷപ്പെട്ട എലിയെപ്പോലെ ചാടി പുറത്തേക്കിറങ്ങി .. ... എസ്കേപ്പ് ബോയ്, എസ്കപ്പ് .. ഇന്നു ചോവ്വാഴ്ചയാ ..
ഉച്ചക്ക് ഊണിനു വീട്ടിലെത്തിയ എന്നെ കാത്തിരുന്നത് അച്ഛന്റെ കൂരംമ്പുകളെ പോലുള്ള സംശയങ്ങള് ആയിരുന്നു. ആരാടാ ഈ കുമ്പസാരി (കണ്്ഫസ്സര്്) ? നിനക്കും അവളും ആയിട്ട് എന്തേലും പരിചയം ഉണ്ടോ? നിന്റെ ചാറ്റിങ്ങില് ലവളും വരാറുണ്ടോ? എന്തോന്നാ ഈ ബ്ലോഗ്? കുമ്പസാരിയുടെ ബ്ലോഗിലെ ലവന്മ്മാരും നിനക്കും തമ്മില് എന്തേലും സാമ്യം?
... എന്റമ്മോ ..
ചോദ്യങ്ങള് ഒരു വിധം തീര്ത്തു, നല്ല കുത്തരി ചോറില് അയലക്കറിയുടെ ചാര് ഒഴിച്ച്, പപ്പടവും കൂടെ വേണേല് ഒരിച്ചിരി തൈരും കൂടി ചേര്ത്ത് കുഴച്ച് പായസപരുവത്തില് ആക്കി രസിച്ചു ഉണ്ണാന് ചെന്നിരുന്ന എനിക്ക് ഊണിനു മീങ്കറിക്ക് പകരം അമ്മ ഒഴിച്ച് തന്നത് ആ മാധവന്റെ അധികപ്രസംഗത്തെ പറ്റി ഉള്ള മറ്റു കഥകള് ആയിരുന്നു. അവള് ഇങ്ങനെയാണത്രേ .. അങ്ങനെയാണത്രേ ..
ഈശ്വരാ .. അതിന് ഞാന് എന്ത് ചെയ്തു!! ഇനിയും ചോദ്യങ്ങളോ? ഞാന് ഇന്നു ക്ഷീണിക്കും!
ഞാന് അവരുടെ ആരോപണങ്ങളെ നിര്ദ്ദയം തള്ളിക്കളഞ്ഞു. അത് ഇന്റര്നെറ്റ് എന്ന തങ്കപ്പെട്ട മാധ്യമത്തെ മനപ്പൂര്്വ്വം കരിവാരി തേക്കാനുള്ള മുതലാളിത്വ പത്രങ്ങളുടെ തികച്ചും രാഷ്ട്രീയ പ്രേരിതമായ ഗൂഢനീക്കം ആണെന്ന് അവരെ പറഞ്ഞു മനസ്സിലാക്കി വന്നപ്പോഴേക്കും ഇനി ഉണ്ണാന് ആവാത്ത വിധം കൈ ഉണങ്ങിയിരുന്നു .. എന്റമ്മേ .. കൈ ഉണങ്ങിയാല് പെണ്ണുകെട്ടാന് താമസിക്കുമെന്നാ കാര്്ന്നോന്മാരു പറയ്യുന്നെ ..!
ഊണോ പോയ്യി, ഒരു കാപ്പി കുടിച്ചു ആപ്പീസിലേക്കു നീങ്ങാം എന്ന് കരുതി അമ്മയുടെ അടുക്കേല് ഒരു കാപ്പിക്കുള്ള നിവേദനവും കൊടുത്തു സോഫയില് ചെന്നു ഇരുന്ന എന്നെ തേടി പുലിവാല് എത്തിയത് പെട്ടന്നായിരുന്നു .. "എടാ .. നിനക്കും ബ്ലോഗ് ഉണ്ടോ?" - അച്ഛന്!
"പിന്നില്ലേ .... എന്റെ ബ്ലോഗില് മിനിങ്ങാന്ന് വന്നു കയറിയത് 32 പേരാ .. അറിയ്യോ?" എന്ന് പറഞ്ഞാല് ഒരാഴ്ചത്തേക്ക് മീന്കറി എന്നല്ല മീന് കഴുകിയ വെള്ളം പോലും കിട്ടില്ല എന്ന് ഉറപ്പായിരുന്നത് കൊണ്ടും, ബാലന് ചേട്ടന്റെ ചായക്കടെന്നു ഉഴുന്നു വടയും ചായയും കഴിക്കാന് മിനിമം നമ്പര് പല്ലെങ്കിലും വേണം എന്ന് നന്നായി അറിയാവുന്നത് കൊണ്ടും, "യ്യേ ... ബ്ലോഗ്ഗോ ... അയ്യേ .. ഛേ ഛേ .. എന്റെ അച്ഛാ, കുടുംബത്തില് പിറന്ന ആരെങ്കിലും ചെയ്യുന്ന കാര്യമാണോ ഈ ബ്ലോഗ് എഴുത്ത് എന്ന വഷളത്തരം? ഡെയിലി ഞാന് അപ്പി ഇട്ടു എന്നും, അപ്പി മര്യാദക്ക് പോയില്ല എന്നും ഒക്കെ എഴുതാന്, നമുക്കൊക്കെ ഒരു സ്റ്റാറ്റസ് ഇല്ലേ അച്ഛാ? അഭിമാനം പണയം വച്ചോണ്ടുള്ള ഒരു പരിപാടിക്കും നമ്മളില്ല .. ഛെ .. ഛെ .. അച്ഛന് എന്നോട് ഇങ്ങനെ ചോദിച്ചത് തന്നെ തെറ്റായിപ്പോയി" എന്നും പറഞ്ഞു കാപ്പി ക്യാന്സല് ചെയ്തു ഞാന് എന്റെ വണ്ടിയുടെ കീ എടുത്തു എലിപ്പെട്ടിയില് നിന്നും രക്ഷപ്പെട്ട എലിയെപ്പോലെ ചാടി പുറത്തേക്കിറങ്ങി .. ... എസ്കേപ്പ് ബോയ്, എസ്കപ്പ് .. ഇന്നു ചോവ്വാഴ്ചയാ ..
Subscribe to:
Posts (Atom)
